Navigation Menu+

Blogs

Vakantiegevoel

Het woord vakantie roept bij iedereen wel herinneringen en een gevoel op.

Om het vakantiegevoel te kunnen ervaren hoeven we geen wereldreis te maken.

Als ik op weg ben naar de camping nog geen 10 km verderop betrap ik me er al op dat ik met een glimlach achter het stuur zit, nog even en dan…   Het gevoel van onbezorgdheid en geen tijdsdruk geeft me ‘n vakantiegevoel. Dat maakt me blij en zorgt voor energie.

Maar helaas is de realiteit soms anders, zo kan het gemis van een dierbaar iemand opeens toeslaan. Door zorgen in de thuissituatie of bij ouders krijgt het gevoel van onbezorgdheid geen ruimte.

Of er overlijdt onverwacht een dierbaar persoon en ga je naar de uitvaart of niet? Kun je wel naar huis of dekt je reisverzekering het niet? Wanneer wil je wel of niet gebeld worden?

Wat geeft je rust als je op vakantie gaat en verder als 10 km verderop?

Voor mezelf is dat dat ons wensenformulier bijgewerkt is. Zo heb ik het lied van Marco Borsato en Matt Simons; breng me naar het water, er pas bij gezet. En er staat ook op met grote letters dat als mijn man en ik samen overlijden onze dochters het laatste woord hebben want wat ik wil is een richtlijn, zij moeten daarna verder.

We hebben een goede reisverzekering zodat ik terug kan komen als ik dat zou willen. Ik wil het altijd weten als er in familie- of vriendenkring iets gebeurd. Zodat ik zelf de afweging en de beslissing kan maken. De thuisblijvers op de hoogte zijn van waar ik of wij zijn.

Dat alles geeft mij rust.

Ik wens u een zonnige zomer toe. Mocht u op reis gaan alvast een mooie onbezorgde vakantie toegewenst en bij terugkomst een koffer vol met vrolijke en kleurrijke herinneringen.

Lilian

 

Je eigen afscheid vormgeven

Steeds meer mensen vragen een zogenaamd voorgesprek of een voorregeling aan om voorbereid te zijn op wat ooit komen gaat. Soms echter, worden mensen ingehaald door de tijd en vragen een gesprek aan omdat iemand ziek is en het einde in zicht komt.

Nu had ik een afspraak staan met een echtpaar waarvan de vrouw ziek was. Met een licht gevoel van spanning belde ik aan. Hidde deed de deur open, begroette mij heel vriendelijk en liet me binnen. Zijn vrouw Floor zat aan de keukentafel; we bekeken elkaar onwennig en maakten kennis met elkaar. Hidde voorzag ons van thee en kwam erbij zitten. Al snel ontstond er een verstandhouding en spraken we open over haar ziek zijn, de kinderen, de impact op hun relatie en van daaruit gingen we over naar de praktische kant.

Haar wens was om thuis te overlijden en opgebaard te worden, maar waar, en zou dat ook kunnen als het warm weer zou zijn? Ik vertelde hun over thanatopraxie oftewel lichte balseming waardoor weersomstandigheden minder belangrijk zijn dan bij een traditionele koeling. Opbaren in huis was mogelijk maar er kon ook een uitvaarthuisje of tent gehuurd worden. Voor hun kinderen, nog jong, 7 en 9 jaar, zou dat wel heel mooi zijn, dan konden ze op natuurlijke wijze wennen aan hun overleden mama en zelf hun tempo bepalen, zelf beslissen wanneer ze hun mama wilden zien.

Het was een mooi gesprek maar voor Floor ook heel intensief, dus na anderhalf uur was haar energie op en maakten we de afspraak dat zij mij op de hoogte zouden houden van het verloop. Ze zouden contact met me opnemen als er behoefte was aan een tweede gesprek. Ik beloofde van dit gesprek een samenvatting toe te sturen met een concept offerte zodat ze ook financieel een overzicht hadden.

Met een hoofd vol informatie maar ook met een goed gevoel ging ik naar huis. Samen zouden we ervoor zorgen dat Floor het afscheid zou krijgen dat ze voor ogen had.

 

Bob en Lotte

De oma van Bob en Lotte is overleden. Oma was al langer ziek dus haar overlijden kwam niet onverwacht.

De kinderen liepen na het overlijden de opbaarkamer, waar oma opgebaard lag, in en uit. Vragen zoals: “oma voelt nu koud aan mag ik nog wel een kusje geven?” en “kan ze me nog horen?”, werden zo goed mogelijk beantwoord.

Lotte (5 jaar) wees me hun huis aan toen ik voor een afspraak de straat in wandelde. Bob (7 jaar) liep even later de woonkamer binnen. Hij luisterde kort naar ons gesprek en ging daarna weer naar buiten om te voetballen.

Als thema voor de afscheidsviering werden de vier elementen (aarde-vuur- water-lucht) gekozen. Het paste mooi bij het levensverhaal van oma die spiritueel was ingesteld maar ook nog een bepaalde binding met de Rooms Katholieke kerk had gehouden.

Aan de kinderen werd gevraagd of ze de symbolen tijdens de viering aan pastor Renders wilden geven. Ze reageerden enthousiast.

Er werd een glazen schaal gevuld met aarde, een kaars met windlicht en een karaf met water werden klaargezet en ballonnen werden besteld.

Je merkte aan de kinderen dat ze het fijn vonden dat ze een taak hadden. Maar het riep ook spanning op. Zo vroeg Bob ’s morgens op de dag van de uitvaart meteen: “stel je voor dat ik de kaars niet aan krijg wat dan?” Zijn moeder stelde hem gerust en zei dat papa en mama in de buurt zouden zijn. En de pastor zou hem zeker helpen mocht dat nodig zijn.

Toen hun namen werden opgenoemd liepen de kinderen naar voren. Lotte stond met stralende ogen voor pastor Renders met haar ballonnen in de hand. Samen plaatsten ze de ballonnen op tafel. Bob stak de kaars aan. De kaars vatte snel vlam en er brak een lach door op zijn gezicht.

Samen met de pastor hadden hun ouders (mama is de dochter van oma) en oma’s beste vriendin alles goed doorgesproken. Mede daardoor was het een prachtige, persoonlijke afscheidsviering met mooie teksten en zang.

De ontwapenende aanwezigheid van Bob en Lotte maakte het tot een sprankelend afscheid van hun oma.